دیشب تنها بودم و راستش حس دیدن هیچ فیلم پیچیده و فلسفی خاصی رو نداشتم، برای همین تصمیم گرفتم Kill Bill Vol. 2 رو ریواچ کنم!

گزینه های زیادی برای ریواچ کردن داشتم ولی یه گرایش عجیبی پیدا کرده بودم به فیلم های اکشن و بازاری و خب، چی بهتر از فیلم های آقای تارانتینو؟

آخرای فیلم وقتی کیدو یا همون The Bride به بیل میرسه و بیل دارت آغشته به سرم صداقت رو به زانوی کیدو شلیک میکنه یه دیالوگ خیلی جالبی میگه ...

میگه : من عاشق کامیک بوکم و بین همه شون سوپرمن رو بیشتر از همه دوست دارم!
میدونی چرا؟

چون سوپرمن از همون اول سوپرمن بود!
از وقتی یه نوزاد بود اون نشان S روی گهواره اش بود
سوپرمن بودن شخصیت دومش نبود بلکه "کلارک کنت" بودن شخصیت دومش بود ...

قهرمانای دیگه مثل بتمن و اسپایدرمن اینجوری نیستن
بروس وین و پیتر پارکر شخصیت اصلیشون هستن و قهرمان بودن شخصیت دومشون
اما سوپرمن برعکس!
اون مجبور بود کلاه سرش بذاره و عینک بزنه و خبرنگاری کنه و خودش رو یه آدم دست و پا چلفتی و ضعیف نشون بده تا کسی نفهمه واقعا کیه ...

دیالوگ خیلی جالبی بود و نمیدونم چرا تا الان بهش توجه نکرده بودم ...

شروع کردم همین ایده رو کش دادن به زندگی خودم
اینکه اگه قرار بود زندگی من هم شبیه یکی از همین سوپرهیروها باشه شبیه کدومشون بودم؟

شخصیت اول زندگی خودم قهرمان داستان بود یا اون شخصیتی که بقیه میبینن؟

اصلا چند تا شخصیت دارم؟
چند تا ماسک توی طول روز میزنم؟
چند بار از یه نقش میام بیرون و وارد یه نقش دیگه میشم؟
کدومشون خود واقعیمه و کدومشون فقط نقشی هست که یاد گرفتم خیلی خوب بازیش کنم؟

شاید حتی مسئله این نباشه که چند تا شخصیت دارم! شاید مسئله اینه که کدوم یکی از این شخصیت ها قبل از بقیه وجود داشته ...

نمیدونم ... هنوز دارم بهش فکر میکنم و فعلا به جواب مشخصی نرسیدم ...