امروز یه چیزی فهمیدم که مثل یه سیلی محکم بود برام
اینکه واقعا بیشتر وقتا برای آدمایی که پشیزی ارزش نداشتن انرژی گذاشتم و برای آدمایی که خیلی مهم بودن و سودمند اصلا وقت نزاشتم!
این فکر کنم یه استعداد ذاتی عجیبی باشه که من دارم
ولی امروز واقعا به خودم اومدم و فکر کنم یه درس خوب و عالی شد برام که هیچ چیزی مهم تر از خانواده نیست و بیشتر آدمایی که برام ارزش قائل هستن رو دریابم و حفظشون کنم
پس واقعا گور پدر همه اون کسایی که حتی لحظه ای منو اذیت کردن و روحمو آزردن!

تا درس بعدی بدرود